Πρακτικά, για επισκέπτη: τι ισχύει;

Το κέντρο περπατιέται ολόκληρο. Από τον Λευκό Πύργο στο λιμάνι είναι μισή ώρα με άνετο βήμα. Τα ταξί είναι φθηνά και πολλά, αλλά μετά τις τρεις τα Σαββατοκύριακα εξαφανίζονται από τη Βαλαωρίτου.

Νύχτα στη Θεσσαλονίκη: Βαλαωρίτου, Λαδάδικα, Παραλία

Η νύχτα στη Θεσσαλονίκη ξεκινάει αργά και τελειώνει αργότερα από ό,τι περιμένει όποιος έρχεται από το εξωτερικό. Στις εννιά το βράδυ τα μπαρ είναι μισοάδεια. Στη μία είναι γεμάτα. Παρακάτω η πόλη περιοχή προς περιοχή, με τους χρόνους που μετράνε πραγματικά.

Βαλαωρίτου: εκεί που βγαίνουν οι ντόπιοι

Ήταν ζώνη χονδρεμπορίου και υφασμάτων μέχρι τη δεκαετία του 2000. Τα μαγαζιά έκλεισαν, τα κτίρια έμειναν, και μέσα σε λίγα χρόνια η περιοχή γέμισε μπαρ που κράτησαν τα αρχικά κουφώματα και τα πατώματα. Το αποτέλεσμα είναι πυκνό: τέσσερα ή πέντε τετράγωνα, δεκάδες μαγαζιά, όλα σε απόσταση δύο λεπτών μεταξύ τους.

Γέμισμα μετά τη μία, κορύφωση κατά τις τρεις. Το κοινό είναι κυρίως φοιτητικό και τριαντάρικο, η μουσική αλλάζει ριζικά από πόρτα σε πόρτα μέσα στο ίδιο τετράγωνο, και από τον Μάιο ως τον Οκτώβριο ο περισσότερος κόσμος στέκεται όρθιος έξω στον δρόμο με το ποτό στο χέρι αντί να μπει μέσα. Αυτό είναι το ουσιαστικό: η Βαλαωρίτου δεν λειτουργεί μέσα στα μαγαζιά αλλά ανάμεσά τους.

Λαδάδικα: η τουριστική εκδοχή

Το παλιό εμπορικό τετράγωνο δίπλα στο λιμάνι, με τα διώροφα του 19ου αιώνα. Πήρε το όνομά του από τα λαδεμπορεία που στεγάζονταν εκεί. Σήμερα είναι μπαρ, ταβέρνες και ουζερί σε πεζόδρομους, με ωράριο που ξεκινάει νωρίτερα από τη Βαλαωρίτου και κόσμο πιο ανάμεικτο.

Είναι η εύκολη επιλογή. Πας, βρίσκεις τραπέζι, τρως καλά, φεύγεις. Οι ντόπιοι σου θα σε κοροϊδέψουν ελαφρώς που το διάλεξες.

Η παραλία, από τον Λευκό Πύργο και μετά

Ο πεζόδρομος της νέας παραλίας είναι πέντε χιλιόμετρα και χωρίζεται σε θεματικούς κήπους. Δεν είναι διακόσμηση: είναι το βασικό δημόσιο σαλόνι της πόλης, εκεί όπου ζευγάρια, ποδηλάτες, ψαράδες και κόσμος που απλώς περπατάει συνυπάρχουν μέχρι τα μεσάνυχτα ακόμη και μέσα στον Νοέμβριο, όταν η θερμοκρασία έχει πέσει αρκετά ώστε αλλού να μη βγαίνει κανείς. Η Ομπρέλα του Ζογγολόπουλου, στο τέρμα, είναι το σημείο συνάντησης που καταλαβαίνουν όλοι χωρίς εξήγηση.

Άνω Πόλη

Πάνω από τα τείχη. Το κομμάτι της πόλης που δεν κάηκε το 1917, με ξύλινα σπίτια, σαχνισιά και δρομάκια που δεν σηκώνουν όχημα. Ανεβαίνεις με τα πόδια από την Αγίου Δημητρίου, περίπου είκοσι λεπτά συνεχούς ανηφόρας που το καλοκαίρι δεν πρέπει να τα κάνεις πριν πέσει ο ήλιος, ή παίρνεις το λεωφορείο και γλιτώνεις τον κόπο χωρίς να χάσεις τίποτα από τη διαδρομή. Οι ταβέρνες εκεί κλείνουν νωρίς, γύρω στη μία, γιατί το κοινό είναι άλλο.

Τι δεν θα βρεις εδώ (και οι δύο σελίδες που ισχύουν)

Υπηρεσίες συνοδείας. Το γραφείο λειτουργεί αποκλειστικά σε Αθήνα και Μύκονο, και η σελίδα αυτή είναι οδηγός πόλης και τίποτα άλλο. Δεν υπάρχει κάλυψη στη Θεσσαλονίκη, δεν υπάρχει συνεργαζόμενο σχήμα εκεί, δεν στέλνεται κανείς προς τα πάνω για κανένα ποσό, και τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να αλλάξει επειδή το ζήτησε κάποιος ευγενικά ή επίμονα.

Όποιος βρεθεί στην Αττική μπορεί να δει τα ραντεβού στην Αθήνα. Για τη Μύκονο υπάρχει η αντίστοιχη σελίδα του νησιού. Αυτά είναι τα δύο μέρη, και η λίστα δεν μεγαλώνει.

Πρακτικά, για επισκέπτη

Το κέντρο περπατιέται ολόκληρο. Από τον Λευκό Πύργο στο λιμάνι είναι μισή ώρα με άνετο βήμα.
Τα ταξί είναι φθηνά και πολλά, αλλά μετά τις τρεις τα Σαββατοκύριακα εξαφανίζονται από τη Βαλαωρίτου.
Ο Βαρδάρης, ο δυτικός άνεμος, κάνει τον Ιανουάριο στην παραλία πιο κρύο από ό,τι λέει το θερμόμετρο. Μην κρίνεις από τους βαθμούς.
Τον Σεπτέμβριο η πόλη γεμίζει από τη Διεθνή Έκθεση και τα ξενοδοχεία κλείνουν εβδομάδες πριν.